Jongeren willen blijvend meepraten over veiligheid in Nieuw-West

Nageroepen

Dat het thema de jongeren hoog zit, wordt al snel duidelijk. Amine (bijna 17) voelt zich niet altijd veilig op straat. Vanwege haar hoofddoek krijgt ze soms racistische opmerkingen naar haar hoofd. „Dat komt soms best dichtbij. Ik probeer zo snel mogelijk weg te lopen, want ik weet nooit wat er kan gebeuren.”

Ze zou graag meer politie op straat zien. Niet alleen om toezicht te houden, maar ook om contact te maken met bewoners. „Het is fijn als je met iemand kunt praten en dat je weet met wie je te maken hebt.”

Ook Inass (17) uit Nieuw-Sloten, heeft vervelende ervaringen. Een dag eerder werd ze nog nageroepen toen ze met een vriendin fietste. Ze wil zich daarom vooral inzetten voor de veiligheid van meisjes en vrouwen. Hoe precies, weet ze nog niet. Maar dat er iets moet veranderen, staat voor haar vast.

Nisrine (17) uit Geuzenveld, ziet vooral een gebrek aan wederzijds begrip. Volgens haar spreken jongeren en politie vaak niet dezelfde taal. Ze vindt ook dat professionals beter moeten kijken wáár hun inzet nodig is. Als ze op het Osdorpplein op de bus wacht, wordt ze soms door verschillende jongerenwerkers tegelijk aangesproken. „Dan denk ik: jullie zijn hier met z’n zessen bij iemand die gewoon naar huis gaat.”

Het zijn ervaringen die volgens de jongeren ook bij het maken van veiligheidsplannen moeten worden meegenomen en niet pas wanneer die plannen al klaar liggen.

Zelf iets veranderen

De kerngroep bestaat inmiddels drie jaar. Tijdens een presentatie laten de jongeren zien wat ze in die tijd hebben gedaan. Ze werkten onder meer mee aan studieplekken voor scholieren, een lespakket over studiekeuzes en een foto-expositie over minder bekende plekken in Nieuw-West.

Ook organiseerden ze een workshop over mentale gezondheid. Scholieren vertelden hun dat volwassenen vooral vragen hoe het met de cijfers staat. Of het verder goed met de jongeren zelf gaat, hoor je veel minder vaak.

Nisrine sloot zich bij de kerngroep aan omdat ze altijd graag haar mening geeft. „Gevraagd of ongevraagd”, zegt ze met een lach. Ze vindt het belangrijk dat jongeren in een vroeg stadium betrokken worden. Niet pas wanneer er al plannen zijn gemaakt. „Bij de kerngroep kan je ook zelf met oplossingen komen. We mogen zelf kijken hoe we dingen aanpakken. Het is niet alleen voor de formaliteit.”

Aan de tekentafel

Mohamed Azahaf, programmamanager Veiligheid bij Samen Nieuw-West, wil jongeren eveneens vanaf het begin betrekken bij de ontwikkeling van veiligheidsplannen. Niet alleen om hun mening te vragen, maar ook om samen oplossingen te bedenken: „Ik wil ze aan tafel. Ik wil ze aan de tekentafel. Mee laten denken en mee laten doen.”

Hij wijst erop dat bij gesprekken over veiligheid veel aandacht uitgaat naar jongeren die overlast veroorzaken. Maar er zijn ook veel jongeren die zich juist willen inzetten voor hun buurt. „Allemaal gasten die het goed doen op school. Dat maakt me ontzettend trots.”

Daarom wordt gewerkt aan deelname van jongeren aan het opgaveteam van het domein Veiligheid. Daarin zitten nu vooral professionals en volwassen bewoners. Enkele leden van de kerngroep hebben zich aangemeld. De selectie loopt nog.

Jeugdcoördinator Youssef ziet hoe de jongeren in de kerngroep steeds zelfverzekerder worden. ,,Zeker weten. Ze leggen gemakkelijker contact met professionals en durven hun ideeën naar voren te brengen.” Hij hoopt dat ze ook andere jongeren weten te bereiken, bijvoorbeeld op scholen en bij sportverenigingen. Zo moet de invloed van de kerngroep verder reiken dan de jongeren die zelf aan tafel zitten. ,,Een olievlek.”

De huidige groep rondt in december haar periode af. In het voorjaar begint een nieuwe lichting. Inass wil daarna graag betrokken blijven, bijvoorbeeld door nieuwe leden te begeleiden. „Nee, honderd procent niet”, antwoordt ze op de vraag of het in december voor haar ophoudt. „Ik wil juist uitbreiden.”

Geen ‘snitch’

Tijdens de speeddategesprekken zitten jongeren, agenten en handhavers door elkaar. Ze vragen elkaar wat veiligheid voor hen betekent en bespreken het contact tussen politie en jongeren.

Dat verloopt niet altijd gemakkelijk, blijkt uit een van de gesprekken. Jongeren vinden dat de toon waarop ze worden aangesproken soms onnodig scherp is. Tegelijkertijd erkennen ze dat ook hun eigen reactie verschil kan maken.

Een politiefunctionaris wijst erop dat jongeren niet altijd informatie met de politie durven te delen. Ze willen niet als ‘snitch’ worden gezien: iemand die anderen verraadt.

Ook vanuit de politie klinkt dat het contact beter kan. Niet iedere agent weet gemakkelijk aansluiting te vinden bij jongeren. Juist daarom is het nuttig om elkaar ook buiten de gebruikelijke ontmoetingen op straat te spreken.

Hoe verder?

Tot slot gaat het over de vraag hoe de samenwerking verder kan. Jongeren worden uitgenodigd voor een veiligheidsbijeenkomst Enkele deelnemers willen graag een keer meelopen met politie of handhaving.

Mohamed zegt toe dat hij voor een van hen een meeloopmoment bij handhaving zal regelen. Ook stelt hij voor om vaker met elkaar in gesprek te gaan, bijvoorbeeld eens per twee maanden. Daarmee moet het contact tussen jongeren en veiligheidsprofessionals niet beperkt blijven tot deze avond.

Of de voorgestelde gesprekken een vast vervolg krijgen, moet nog blijken. Maar met sowieso al twee plaatsen voor jongeren in het opgaventeam Veiligheid kan hun betrokkenheid bij het veiligheidsbeleid een structureel karakter krijgen. ,,Het zaadje is geplant”, aldus Mohamed.