De eerste honderd dagen van Annerieke Coenraads als directeur Samen Nieuw-West

Hoop én ongemak

Ze noemt Samen Nieuw-West vaak de plek van hoop en ongemak. “Hoop, omdat we hier mogen zoeken naar oplossingen die echt blijven werken. We kunnen hier experimenteren, leren en bijsturen. Met alle perspectieven die er zijn. We hoeven hier geen pleisters te plakken.” Die ruimte is er niet altijd in het dagelijks werk van bewoners en professionals. “Mensen werken keihard, vaak onder hoge druk. Hier proberen we die ruimte samen te maken.”

Echte oplossingen vragen ook iets anders. “Dan moet je door ongemak heen. Soms zie je dat we het goed bedoelen, maar niet de juiste dingen doen. Dat samenwerking hapert, dat beleid te ingewikkeld is of niet aansluit bij het leven van bewoners.” Het doet pijn, zegt ze. “Maar als we dat niet durven erkennen, komen we niet verder. We moeten samen kijken: hoe dan wél?”

Tussen tempo en kwaliteit

Vanaf dag één voelt Annerieke het spanningsveld tussen tempo en verwachtingen. “Bewoners, ondernemers en professionals willen terecht snel resultaat zien. Tegelijk weten we dat echte verandering tijd kost.”

Ze leeft elke dag met die spanning. “Ik wil doorpakken waar dat kan. En tegelijk de tijd nemen als de kwaliteit daarom vraagt. Soms betekent dat ook verdragen dat het niet sneller gaat. Maar half werk helpt niemand.”

Van iedereen en van niemand

Als directeur voelt Annerieke een bijzondere verantwoordelijkheid. “Ik ben van iedereen en van niemand.” Iedereen moet bij haar terechtkunnen. Ze wil iedereen horen en serieus nemen. “Dat vraagt veel, maar vooral scherpte om dat te horen en te zien waar we iets mee kunnen.

Ze moet scherp blijven. “Niet vastschieten in een oordeel. Steeds schakelen: wat kunnen we doen, waarom doen we het, gaat het snel genoeg en is het goed genoeg?”

Ze ziet het ook als haar taak om een veilige samenwerking te creëren. “Mensen moeten zich durven uitspreken, ook als hun stem ongemakkelijk is of nog niet vaak gehoord wordt. Juist daar zit wijsheid. We moeten samen durven analyseren wat niet goed gaat. Dat is misschien wel een van de grootste opgaven.”

Een samenwerkingsverband, geen uitvoeringsorganisatie

Samen Nieuw-West werkt voor en met meer dan honderd partners in het gebied. Dat vraagt een duidelijke rol. “We zijn aanjager en verbinder. We luisteren naar wat er speelt en doen voorstellen hoe we samen verder kunnen.”

Ze merkt dat daar soms verwarring over ontstaat. “We zijn geen uitvoeringsorganisatie in de frontlinie. Als die verwachting er wel is, gaat het wringen. Wij, als programmateam, zijn er als facilitator voor de partners en de samenwerkingsverbanden binnen de alliantie. ” Tegelijk vindt ze zichtbaarheid belangrijk. “Je moet stevig staan en er zijn voor partners.”

Oplossingen moeten duurzaam zijn. “Ze moeten geworteld zijn in het gebied, in mensen en organisaties.” Ze ziet veel voorbeeldfiguren in Nieuw-West. “Mensen die ergens voor staan en anderen meenemen. Die wil ik helpen om dat te blijven doen.”

Nieuw-West raakt (haar)

Als Annerieke Nieuw-West in één adem zou moeten beschrijven, noemt ze het bruisend, veelbelovend en weerbarstig. “Wat mij raakt, zijn de verschillende gezichten van het gebied. Soms staan ze haaks op elkaar, terwijl ze zo dicht bij elkaar bestaan.”

Dat maakt haar hoopvol en verdrietig tegelijk. “En precies dat spanningsveld is mijn motivatie om hier te werken.” Ze gelooft dat het anders kan. “We hebben alles in huis, in Amsterdam en in Nieuw-West. Dan kan het niet zo zijn dat niet iedereen hier een fijn leven kan hebben.”

Ze ziet grote verschillen tussen buurten. Sommige bloeien op, andere kampen al jaren met armoede en schulden. Extern heeft Nieuw-West vaak een negatief beeld, terwijl ze in het gebied zelf veerkracht en creativiteit ziet. “Er leven hier mensen gemiddeld tien jaar korter. Tegelijk zie je startups groeien en jongeren die de toekomst vormgeven. Dat contrast is groot.”

Wat haar diep raakt, is de betrokkenheid van bewoners. “Zoveel mensen zetten zich in voor hun wijk.” Tegelijk ziet ze mensen die zich niet gezien voelen. “Daar ligt nog zoveel ongebruikte kracht.”

Niet alleen meedenken, maar meebeslissen

Ze ziet grote kansen in het samenwerken met bewoners. “Er is een enorme kans om nog meer samen met bewoners te werken, hen mede-eigenaar en mede-beslisser te maken. Dat gaat zorgen voor oplossingen die echt werken.”

Ze benadrukt ook het belang van stressvrij opgroeien. “Als kinderen rust hebben, kunnen ze hun talent ontwikkelen.”

Tegelijk erkent ze dat het werk niet altijd gemakkelijk is. “Ik gun kinderen en jongeren in dit stadsdeel dat hier hun toekomst is begonnen. En dat ze daar maximaal in kunnen groeien. Dat betekent dat we met elkaar blijven staan als er fouten worden gemaakt en niet weglopen of elkaar de schuld blijven geven.” Ze weet dat verandering soms roerig is. “Het wordt nooit een rechte weg zonder schuring. Maar ik hoop dat we ondertussen met elkaar bouwen aan vertrouwen in elkaar, dialoog en verdraagzaamheid om dit samen te doen.”

Beleid dat werkt

Voor Annerieke is beleid geen doel op zich, maar een middel. Iets waardevols, juist omdat het richting geeft en afspraken mogelijk maakt voor de lange termijn. Beleid kan houvast bieden en continuïteit creëren. Maar alleen als het werkt in de praktijk. En als dat niet zo is, dan moet het anders. “Dan moeten we samen durven zoeken naar hoe wél.”

In haar gesprekken ziet ze hoe regels in de loop der tijd zijn opgestapeld. Goed bedoeld, maar vaak met een averechts effect. Door die opeenstapeling worden regels onduidelijk en soms zelfs onwerkbaar, voor professionals én voor bewoners. Het resultaat is dat mensen afhaken of vastlopen, terwijl het beleid juist bedoeld is om te helpen.

Annerieke pleit daarom voor eenvoud en vertrouwen. Minder dichtregelen, meer ruimte voor gezond verstand en maatwerk. Dat geldt bijvoorbeeld bij subsidies of armoederegelingen, waar de bedoeling soms uit het oog raakt door complexiteit. Als beleid eenvoudiger wordt en uitgaat van vertrouwen, komt er weer ruimte voor menselijkheid en voor echte oplossingen.

De eerste 100 dagen

In haar eerste maanden leerde ze dat iedereen kan bijdragen, elke dag op zijn eigen manier. Hoe meer ruimte je daarvoor maakt, hoe beter het werkt.

Samen Nieuw-West is geen machtscentrum. “We faciliteren,” zegt ze. Dat vraagt ook iets van houding: open, nieuwsgierig, verbindend. En kritisch, op een goede manier. “We zijn streng op hoe we samenwerken.”

Vooruitkijken

Over vijf jaar wil Annerieke dat bewoners en ondernemers in Nieuw-West vooruitgang voelen. “Niet omdat alles is opgelost, maar omdat mensen zich gezien, gehoord en geworteld voelen.” Niet door korte projecten, maar door wat samen is opgebouwd. “Dát is waar ik elke dag voor ga.”

Foto’s: Sanne Couprie